In hoeverre voelt het opnemen van de serie gelijk aan op vakantie gaan?
Het is niet vergelijkbaar. Ik heb de Marco Polo route vanuit Venetië naar China samen met de acteur Warwick Davies gedaan. Het voelt niet als een vakantie maar ik vond het fijn dat ik gezelschap had en dat ik mijn ervaringen kon delen. Warwick had van tevoren het gevoel dat hij op vakantie zou gaan, maar aan het eind was hij blij dat hij naar huis kon gaan. Hij is een hele vrolijke en energieke man en hij vond het een leuke ervaring, maar hij zou niet nog een keer meegaan.

Wat was het meest interessante dat je in het tweede seizoen hebt meegemaakt?
Het meest spannende in het eerste seizoen was het ontmoeten van een Siamese tweeling in India. Dat was echt indrukwekkend. Ik hou van ervan zeldzame dingen te zien en te ervaren. In het tweede seizoen is denk ik het bezoek aan Barrow in Alaska het meest spraakmakende dat ik heb meegemaakt. Het is een plaats die je uit jezelf niet zo snel zou bezoeken.

Wat was er zo speciaal aan het verblijf in Alaska?
Het is heel gek, het voelt als het einde van de wereld. Er is gewoon helemaal niets. Ik was er in de winter en het is dan heel normaal dat het 35 graden vriest. Ik kan me herinneren dat ik een broodje en een flesje water in mijn zak had zitten en toen ik ze eruit haalden, waren ze beide bevroren. Met zulke extreme omstandigheden vraag ik me echt af waarom mensen daar wonen. Het is geweldig om er een week te zijn, maar het is heel prettig om uiteindelijk weer naar huis te gaan.

In de serie geef je je emoties gemakkelijk bloot. Hoe ervaar je dit zelf?
Ik ben inderdaad heel open. Maar dat is niet moeilijk, toch? Ik vind dat er veel mensen op televisie zijn die bang zijn dat ze misschien iets verkeerds zeggen. Ik zeg gewoon wat er op het moment door me heen gaat. Als ik iemand ermee beledig, biedt ik altijd mijn excuses aan. Het niet mijn bedoeling om anderen pijn te doen, al gebeurt dit al snel.

Waar komt deze openheid vandaan?
Zeggen wat ik denk is alles wat ik kan doen. Ik was erg slecht op school dus ik heb weinig andere kwaliteiten dan gewoon zeggen wat ik ervaar. Omdat ik weinig weet, bezoek ik plaatsen zonder dat ik al een bepaald beeld van de plaats in mijn hoofd heb. Ik geef daardoor altijd verslag van hetgene dat ik op het moment ervaar. Ik wil mij ook niet aanpassen aan de heersende opvattingen over bepaalde gebieden. Het is mijn doel niet om te herhalen wat andere mensen hebben gezegd.